Archive for December, 2007

31 December

บ๊ายบาย พ.ศ. 2550

พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007 ) กำลังจะจบลง  ปีใหม่ก็กำลังเริ่มขึ้น…. 

ปีที่กำลังจะผ่านไป มีเรื่องราวสารพัดมากมาย…  ทั้งเรื่องดีเรื่องร้าย….
ปีที่กำลังจะผ่านไป… เรื่องในใจเรื่องหนึ่งของเราก็ไม่คืบหน้าเอาซะเลย..  เหมือนมันวนเวียนไม่รู้จักจบจักสิ้นสักที…  ไม่ว่าตัดใจไปกี่สิบร้อยพันครั้ง ก็ยังไม่สามารถทำได้จริง ยังคิดถึงอยู่ตลอดเวลา…  และเหมือนกับว่า.. จะเป็นเราฝ่ายเดียวที่เริ่มเห็นคำตอบ…  เฮ้อ…

โครงการหลายอย่างก็ไม่เดิน…   กะจะทำเวป ก็ยังไม่ได้ทำสักที  แต่ยังดีนะที่มี blog ของตัวเองได้…   ที่จริง กะว่าปีใหม่จะเปลี่ยนหน้าตา blog สักหน่อย.. แต่ว่า..  สงสัยคงต้องเลื่อนแผนออกไปอีก…

จะว่าไป.. ปีที่กำลังจะผ่านไปนี้ เราก็มีเรื่องสนุกหลายเรื่อง ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ หลายอย่างนะ …  เพียงแต่ได้ไม่เต็มที่คาดหวังไว้แค่นั้นเอง….  และทุกครั้งที่เรามีเรื่องสนุก เรามักจะมีเรื่องทุกข์ตามประกบมาด้วยเสมอ..  

เราเคยกลัว.. ตอนก่อนที่จะมาเรียนต่อ.. กลัวว่าเราจะเปลี่ยนไป  เพราะสังคมที่นี่มันไม่เหมือนเมืองไทย…  แล้วเราก็เปลี่ยนไปจริงๆ ..   เปลี่ยนไปทั้งทางที่ดีและทางที่แย่… และที่ไม่แน่ว่าจะดีหรือร้าย… 

และเหตุล่าสุด ที่ทำให้เรารู้ตัว ณ เวลานี้ว่า เราเปลี่ยนไปจริงๆ เราไม่คิดว่า เราจะเปลี่ยนทัศนคติในการคบเพื่อนได้…  เราเองก็เคยพูดกับเพื่อนคนหนึ่ง ที่เราเคยคิดว่า เขาจะไม่เห็นเราเป็นเพื่อนเขา.. เราบอกเขาไปว่า “สำหรับเรา ถ้าเรานับถือน้ำใจใครแล้ว ไม่ว่าคนนั้นจะมองเราเป็นเพื่อนหรือไม่ ไม่ว่าเขาจะห่างเงียบหายจากเราไปแค่ไหน.. เราก็ยังจะเป็นเพื่อนกับเขาต่อไป”…
… แต่แล้ว.. เหตุล่าสุด…  ทำให้เรารู้สึกว่า นิยามของเพื่อนในความคิดแต่ละคน มันช่างต่างกันนัก  ต่างกันมากจนเรียกได้ว่า การนับถือน้ำใจกัน ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเป็นเพื่อนกันเลย…

หลายครั้งที่เราสงสัยว่า เราคบเพื่อนเป็นหรือเปล่า…   … ทำไมหลายครั้งมันต้องจบแบบนี้…  จนเราชักไม่แน่ใจว่า เราสมควรที่ให้ความสนิทกับเพื่อนใหม่ๆ ได้อีกไหม….

ถึงแม้ว่าอีกหนึ่งปีจะผ่านไป… เราก็ยังรู้สึกเดิมๆ ว่า… เมื่อไรเราจะจบสิ้นสักที…   ทำไมเราไม่มีความรู้สึกว่า เราอยากจะให้แต่ละปีผ่านไปช้าหรือเร็วนะ?   ทำไมเราไม่รู้สึกว่า ปีใหม่ เราจะเจออะไรใหม่ๆ มีเรื่องใหม่ๆ ให้มีชีวิตใหม่ๆ นะ?  ….
ความรู้สึกในใจเราก็ยังเหมือนเดิม….  
.. อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้สุขภาพแย่ลงด้วยล่ะมั้ง…  เลยไม่คิดว่าอยากจะสนุกกับเหตุการณ์ใหม่ๆ ในปีใหม่ๆ ได้…   ไม่ก็เจอแพทเทริน thermoshock จนไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกต่อไปแล้ว…

Steve Jobs เคยพูดไว้ว่า ให้ใช้ชีวิตเหมือนกับว่าจะตายวันพรุ่งนี้   และทำสิ่งที่คุณทำได้ให้เต็มที่ในวันนี้…
… เราเคยใช้ชีวิตกับความคิดแบบนี้…  แต่ตอนนี้ เรากลับคิดว่า วันพรุ่งนี้ช่วยมาเอาเราไปที..  เราไม่รู้แล้วว่า เราจะทำวันนี้ไปทำไม ทำเพื่ออะไร  ในเมื่อเราไม่รู้สึกว่า สิ่งที่เราทำมันมีประโยชน์ มันมีคนต้องการ… หรือกระทั่งตัวเราเองยังมีคุณค่าพอที่จะอยู่ต่อ

ปีเก่ากำลังจะผ่านไป…   หวังว่าเราคงไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายมากๆไปนะในช่วงปีที่ผ่านมา…  แม้ว่าเราจะไม่มีอะไรดีหลงเหลืออยู่ในสายตาของบางคน  เราก็หวังว่า เราคงไม่เป็นตัวเลวตัวร้ายฉกาจกรรจ์หรอกนะ

อีกแป๊ปก็จะปีใหม่แล้ว….   แต่ก่อนมีคนบอกว่า ปีใหม่ให้ตั้งจิตอธิษฐานว่าตั้งใจจะทำอะไร แล้วให้ทำตามนั้น…   เคยตั้งใจอะไรต่อมิอะไรมาหลายอย่างหลายปี…  สำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้าง…. 
ปีใหม่นี้.. เราคงไม่ตั้งจิตอะไรอีกแล้ว…..  มีความตั้งใจหนึ่งที่อยากทำนะ… แต่คงทำไม่ได้…  เพราะมันเป็นบาปมหันต์ ที่จะต้องชดใช้ด้วยการวนเวียนกับทุกข์กรรมที่ทำบาปนั้น…   เราไม่อยากวนเวียน.. เราอยากหลุดพ้นจากวงจรพวกนี้  อยากหลุดออกจากแพทเทริน…  เมื่อไรหนอ… จะมีวันนั้นสักที…

บ๊ายบาย พ.ศ. 2550 …  ผ่านไปอีกปี..   และก็ต้องทนต่อไปให้ได้อีกปี…