Archive for August, 2008

27 August

東京タワー

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เปิดดูละครญี่ปุ่นเรื่องโตเกียวทาวเวอร์ ที่กำลังฉายช่อง TPBS ในชื่อไทยว่า แม่ครับ.. ผมรักแม่

โตเกียวทาวเวอร์  จากที่ดู จับความเรื่องได้ว่า เป็นเรื่องราวแสดงความสัมพันธ์ของแ่ม่ลูกคู่หนึ่ง ที่ลูกชายมีความฝันที่อยากจะไปเรียนต่อที่โตเกียว และอยากใช้ชีวิตแบบคนเมือง..  แต่เมื่อไปถึงแล้ว สิ่งที่คิดไว้กลับไม่ใช่..  ขณะที่แม่เป็นผู้เสียสละ เป็นผู้ให้ ผู้ที่สนับสนุนเขาทุกอย่าง แม้ว่าจะดูมากเกินไป แต่เขากลับไม่เคยสำนึก กลับคิดถึงแต่ตัวเอง…

ดูไปได้ 2 ตอน ต่อมน้ำตาแตก…

โดยเฉพาะเหตุการณ์ในตอนที่ 2 มันช่างละม้ายคล้ายกับการตัดสินใจของเราในตอนนี้  อีกทั้งคำพูดของแม่ในเรื่อง.. มันช่างเหมือนคำพูดของพ่อเราจัง..

สิ่งที่เราตัดสินใจ เราจะไม่เสียใจภายหลังจริงหรือ?  แล้วเราจะไม่ทำให้เขาเสียใจหรือ..

เหนื่อยจัง..
เหนื่อยกับการมีชีวิต..  เหนื่อยกับการอยู่บนความคาดหวัง..  เหนื่อยกับการที่ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ตลอดเวลา..  เมื่อใดที่เราไร้ค่า เราก็ถูกเขี่ยทิ้ง…

สมัยเด็กๆ เรียนวิชาสังคม.. อาจารย์ก็พร่ำบอกว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคม มนุษย์ต้องคบหาสมาคมกันเพื่อเอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน แต่..  ณ เวลานี้ เรากลับรู้สึกว่า คนเราคบกันเพื่อเอาประโยชน์ซึ่งกันและกัน

หรือเราคบคนไม่เป็นหรือเปล่า ทำไมเราถึงโดนเขี่ยทิ้งตลอดเวลา…
พอรู้ว่าเราไม่สบาย เขาก็เขี่ยเราทิ้ง
พอรู้ว่าเราไม่สามารถทำสิ่งที่เขาสนใจได้ เขาก็เขี่ยเราทิ้ง
พอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องมีเราเพื่อช่วยงานเขา เขาก็เขี่ยเราิทิ้ง

ก่อนมาที่นี่ เราเคยโดนเปรียบว่า คนทำงานอย่างเรา ก็เหมือนลูกแก้วในขวดโหล ถ้าลูกหนึ่งแตก หรือหายไป ลูกใหม่ๆ ข้างบนก็ทยอยไหลมาแทนที่เราเอง..

ณ ตอนนั้น เราคิดว่า นั่นคือสังคมของการทำงาน..  แต่ไม่คิดว่า กับสังคมของการเป็นเพื่อน.. มันก็เป็นไปด้วย  การที่ใครคนหนึ่งจะหายไปจากชีวิต ดูจะเป็นเรื่องปกติ ที่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกรู้สาอะไร  จริงๆ เราก็ควรจะชินได้แล้วนะ มันหลายปีแล้วนะ ที่คนคนหนึ่ง เขาเลือกที่จะคุยกับเราเฉพาะเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อเขา  และไม่สนใจว่าเราจะเป็นตายร้ายดียังไง

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังวนกลับไปที่จุดเดิม..   เหมือนเราจำเป็นต้องก่ออิฐสร้างกำแพงล้อมตัวเราอีกครั้ง..

พอเปิดตัวเอง เปิดใจ ก็รับห่าธนูเข้ามาจนเจ็บระบม พอถือโล่ห์กัน ก็โดนเสียงด่าทอ พอสู้กลับ ก็เหมือนสู้ตัวคนเดียว ถ้าเราแกร่งพอที่จะชนะ ก็จะเหลือเพียงแค่เราคนเดียว…

เฮ้อ.. ตั้งหัวข้อเป็นชื่อละคร แต่มาบ่นเรื่องตัวเอง บ็องว่ะเรา…

โตเกียวทาวเวอร์..  แม้ว่าเราจะดูเป็นพากย์ไทย แต่การแปลและการพากย์ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไร ยังเรียกต่อมน้ำตาเราได้อยู่

เป็นละครญี่ปุ่นน้ำดี ที่ควรดู แม้ว่าชีวิตแต่ละคนจะไม่เหมือนมาคุงและแม่ในเรื่องซะทีเดียว แต่ลองดูและคิดดูสิว่า ในยามที่เราป่วย ไม่สบาย หรือเมื่อเด็กๆ ที่เรามองว่าพ่อแม่จู้จี้ขี้บ่น จริงๆ แล้ว เรารู้ไหมว่า ท่านทำไปเพราะอะไร  และในเวลาที่เราไม่เหลือใคร ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว คนที่เขารอเราอยู่เสมอ คนที่เราจะคิดถึง และคิดจะกลับไปหา..  คนคนนั้นคือใคร…

พี่ชายเราชอบพูดว่า เมื่อเวลาที่เราต้องเป็นพ่อคน แม่คน เราจะรู้เองว่า พ่อแม่รักเรามากขนาดไหน…
สำหรับเรา คงไม่มีเวลานั้น และคงไม่ต้องรอให้ถึงเวลานั้นหรอก  และเพราะรู้ว่าเขารักเรามากแค่ไหน..  เราถึงรู้สึกว่าเราต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง… แต่.. เมื่อเราทำไม่ได้.. เราถึงเสียใจมากถึงมากที่สุด…

ทำไมเขาต้องมีลูกอย่างเราด้วยนะ…