« »

อีกหนึ่งวันที่เฉียดตาย

by nuch

วันนี้ไปแถวเซ็นทรัลลาดพร้าวมา หลังจากที่ไม่ได้ไปแถวนั้นเลยมาอย่างต่ำ 3 ปี

เดินทางด้วยรถใต้ดิน  โชคดีที่เพื่อนบอกสถานีลงให้  ถ้าไม่บอกคงได้ลงสถานีลาดพร้าวแหงมๆ

เซ็นทรัลลาดพร้าวเปลี่ยนไปเยอะมากๆ  หลงทางใน The one กว่าจะรู้ว่าตัวเองยังไม่ได้เข้าอาคารของเซ็นทรัลเลย :p

อยู่กันจนห้างปิด…  ขากลับ เพื่อนขับรถมาส่งที่สถานีรถไฟฟ้าจตุจักร…  ความที่ไม่ได้มาแถวนี้นานมาก เลยไม่รู้อะไรเลย  เห็นมีกั้นกรวย กั้นรั้วเป็นแนวยาว แล้วก็มีแท็กซี่จอดขนาบแนวรั้วอยู่…  ก็ไม่รู้ว่าจะกั้นไปทำไม เพื่อนเราเองก็ไม่คุ้น  ก็เข้าใจว่าเขาคงกั้นตลอดทั้งเส้นนี้ล่ะมั้ง แล้วรั้วกันมันก็ยาวแบบว่า เลยเขตสะพานรถไฟฟ้าทั้งสองสะพานไปเยอะด้วย..  เพื่อนก็เลยให้ลงตรงรั้วแล้วมุดเข้าไปแล้วกัน  เพราะคิดว่ารั้วคงกั้นยาวจนสุดถนน  พอเราลงจากรถ เราก็มุดรั้วเข้าไปเลย  แต่ทว่า รองเท้าเราลื่น ทำเราไถลเสียจังหวะไปช่วงหนึ่ง แล้วรถเมล์ ปอ. สีเหลือง ก็วิ่งเฉียดหัวเราไป…  เราก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ตัวอะไร  ก็ลุกขึ้นยืนแล้วก็เดินข้ามถนนไปเลย  พอขึ้นฟุตบาทได้ ก็งง เอ๊ะ รถเมล์มันจอดทำไม  แล้วก็นึกได้ว่า  เออ ตรงช่องที่รั้วกั้นมีรถเมล์วิ่งผ่านด้วยหรือ? แต่ก็ไม่คิดอะไรต่อ แล้วก็เดินไปสะพานรถไฟฟ้า

สักพักเพื่อนก็โทรเข้ามาถาม เป็นไรหรือเปล่า?

เราก็งง แล้วก็เริ่มลำดับเรื่องได้  ก็ว่าไม่เป็นไร  เพื่อนก็บอกว่า เมื่อกี้เขากรี๊ดลั่นรถเลย  คนขับรถเมล์ก็จอดแล้วลงมาดูด้วย  แล้วก็ถามเราว่า ไม่ได้ยินเสียงคนขับแท็กซี่ตะโกนเตือนหรือ  เราก็บอกว่า ไม่ได้ยินเลย  ไม่รู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

เพื่อนเราก็ถามย้ำว่า รถเมล์ไม่ได้ทับเท้านะ  เราก็ตอบว่าไม่มีนะ คือตอนเรามุด รองเท้าเราลื่นน่ะ เราเลยไม่ได้พุ่งออกไปทันที…

สารภาพตามตรงว่า ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่า เกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเพื่อนโทรมาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า…   ประมาณว่า ถ้าตอนนั้นรองเท้าไม่ลื่น เราก็คงพุ่งตัวไป แล้วก็โดนรถเมล์ชน ไม่ก็กระแทกส่วนหัวแน่ๆ  และถ้าถึงที่ตาย แล้วลงนรกไป ท่านยมภบาลถามว่า “เจ้าเป็นอะไรตาย”  ก็คงงงงง ยังไม่รู้เลยว่าตายแล้วหรือ ตายเพราะอะไร ตายด้วยอะไร…

เหตุการณ์นี้มันคล้ายๆ ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยยังไงก็ไม่รู้…

ตอนเด็กๆ เราเคยมีเหตุการณ์ที่เกือบถูกรถชน เพราะวิ่งไม่ระวัง แต่โชคดีที่หกล้มก่อน ไม่อย่างนั้นก็คงโดนรถชนไปแล้ว  จำได้เลยว่าคนขับหน้าซีดขนาดไหน ทุกคนเข้าใจว่า เราโดนรถชน ไทยมุงมาเพียบ แต่เรากลับลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น แล้วไปขอโทษคนขับที่กำลังงงๆ แล้วเราก็วิ่งกลับบ้านต่อไป…

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าปาฎิหาริย์ หรือโชคช่วย ที่ทำให้เรารอดมาได้…

แต่ก็นึกถึง ที่เพื่อนทางธรรมคนหนึ่งเคยเตือนเราเรื่องความประมาท…

คงต้องหมั่นฝึกสติ เจริญสติสักหน่อยแล้ว..  หลังๆ ชีวิตวุ่นวาย ไม่ค่อยได้ทำต่อเนื่องเลย… ;-(

6 Responses to “อีกหนึ่งวันที่เฉียดตาย”

  1. Aik Says:

    Live on! Lets celebrate!

  2. @Shaen Says:

    ไม่งั้น ผมไม่ได้อ่านเรื่องนี้เลยนะ

  3. เอกเอง Says:

    สมกับเป็นคนหัวแข็ง ขนาดรถเมล์ยังไม่กล้าชนเลย :p

  4. nooknik Says:

    หงิง..หวาดเสียวจัง ;-(

  5. กี้ Says:

    พี่ค่ะ คงต้องไปทำบุญหมู่แล้วแหละค่ะเนี่ยไปกะกี้ไหม
    เพิ่งหายป่วยเอง ป่วยอ๊อดๆแอ๊ดๆ มาสองอาทิตย์แล้วค่ะเนี่ย

  6. nuch Says:

    ไปดิ ว่าแต่จะไปทำที่ไหนดีล่ะ? ทำบุญโลงศพไหม? ใกล้โรงเรียนด้วย

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: