« »

คนที่อยากกอดตลอดชีวิต

by nuch

วันแม่…  ใครๆ ก็พูดถึงแม่  ใครๆ ก็บอกรักแม่…  คนขวางโลกบางคนก็ตั้งคำถามว่า ทำไมต้องบอกรักแม่แค่วันนี้ด้วย ทำไมต้องเล่าเรื่องดีๆ เกี่ยวกับแม่แค่วันนี้ด้วย… ทำไม ทำไม และ ทำไม…

….

…. มีคำจีนกล่าวไว้ว่า แม่ที่ได้ลูกคนแรกเป็นลูกสาว ถือว่าแม่เป็นคนมีบุญ … ลูกสาวคนโตจะเป็นเสมือนเพื่อนของแม่  จะเป็นคนที่เข้าใจแม่ และทำทุกอย่างแทนแม่..
แต่…ถ้าไม่ใช่ลูกสาวไม่ใช่ลูกคนแรกแล้ว..  ทำไมมักจะเข้ากับแม่ไม่ค่อยได้กันนะ…   ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่หลายครั้งที่เห็นคนที่เป็นลูกสาว ที่ไม่ใช่ลูกคนแรกหรือลูกคนเดียว มักจะมีปัญหากับคนเป็นแม่ตลอด  ไม่เว้นแม้กระทั่งเรา…

หลายครั้งที่ทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน จนอดคิดไม่ได้ว่า เราไม่รักแม่เราหรือ ทำไมเราถึงต้องเถียงแม่ทุกครั้งนะ  ทำไมต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา…  และอดสงสัยไม่ได้ว่า แม่รักเราไหม…
เราถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด  ด้วยเหตุผลว่าเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน และเขาก็ไม่อยากให้ลูกสาวไปทางที่เสียๆ หายๆ  เขาคาดหวังอะไรหลายๆ อย่างจากตัวเรา  หลายสิ่งที่เขาเคี่ยวเข็ญ จนมันกลายเป็นความกดดัน และคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราแอนตี้ความเป็นผู้หญิง…  บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาคิดกับเราเป็นเพียงแค่ตุ๊กตาหรือเปล่านะ…

ถ้าไม่ใช่เพราะศิลปะ คือการแสดงออกความเป็นตัวเองรูปแบบหนึ่ง…   เราอาจจะยังเป็นลูกที่ดี ที่ฟังทุกอย่าง เดินตามทางทุกอย่างที่เขาต้องการก็ได้

ภาพฝังใจที่จำติดตาเราเสมอ คือภาพแม่ที่ดุใส่เราตลอด …   แม้ว่าตอนนี้แม่จะเปลี่ยนไปเยอะแล้ว ภาพเหล่านั้นก็ยังตอกย้ำอยู่ในใจเราอยู่เรื่อยๆ …
ความที่แม่ดุ แม่เข้มงวด อีกทั้งวัฒนธรรมจีนจะไม่มีการแสดงออกทางความรัก…  ก่อนหน้าที่เราจะเจอพี่ใจดีบนโลกไซเบอร์  เราไม่เคยจำได้เลยว่าแม่เคยกอดเราตอนไหน….

วันแม่เมื่อตอน pantip.com มีอายุได้ 2 ปีกว่าๆ…  เราคุย icq กับพี่คนหนึ่ง พูดถึงกระทู้ต่างๆ ในพันทิบที่ว่าด้วยเรื่องของแม่  แล้วพี่เขาก็ถามเราว่า วันแม่เราจะทำอะไร …  เราตอบพี่ไปว่า ทุกปี ตั้งแต่เราเด็กๆ เราจะทำการ์ดให้แม่ แต่… เราคงไม่ทำแล้ว… เพราะแม่เหมือนจะไม่ดีใจหรือสนใจอะไรเราเท่าไร  แล้วเราก็ถามพี่ไปว่า พี่จะทำอะไรให้กับแม่ในวันนี้
พี่ใจดีก็บอกว่า…. ก็คงเข้าไปกอดแม่ แล้วก็พาแม่ไปกินข้าว …
เราก็บอกไปว่า… น่าอิจฉา  เราอยากกอดแม่แต่เราไม่กล้า  เพราะแม่ไม่เคยกอดเรา
พี่ใจดีก็บอกว่า … ก็เข้าไปบอกว่า “รักแม่” สิ
เราก็บอกว่า……..เราไม่กล้าพูดคำว่า “รัก” 
พี่ใจดีก็บอกว่า…. งั้นหาพวงมาลัยมาไหว้แม่สิ แล้วก็เข้าไปกอดแม่…
เราตอบว่า ……… เราไม่กล้าเข้าไปกอด… 
พี่ใจดีตอบว่า……. หาพวงมาลัยมาไหว้แม่ ไม่ต้องพูดอะไรก้ได้ แล้วเดี๋ยวแม่ก็เข้ามากอดเราเอง
เราบอกว่า………. แม่เราคงไม่ทำหรอก
พี่ใจดีตอบสั้นๆ ว่า.. ทุกสิ่งมันเป็นไปตามธรรมชาติของมันครับ
….
แล้วทุกสิ่งก็เป็นไปธรรมชาติของมัน…
ปีนั้นเป็นปีแรกที่เราจำภาพแม่กอดเราได้

บางคนบอกว่า ทำไมต้องรักแม่แค่ในวันแม่ด้วย ทำไมต้องระลึกถึงคุณแม่เฉพาะวันนี้ด้วย?

สำหรับเรา มันคงเป็นวันพิเศษที่เตือนให้เรารู้สึกตัวว่า ดีแล้วนะที่มีแม่
มันไม่ใช่แค่วันที่จะโชว์ออฟว่าฉันรักแม่นะ…   มันเหมือนกับว่า แต่วันในแต่ละปีที่ผ่านไป เราเจอเรื่องอะไรหลายๆ อย่าง  จนบางครั้งเราหลงลืมเรื่องบางเรื่องที่รับรู้จนเป็นความเคยชินไป   แต่ถ้ามีสักวันหนึ่ง เป็นวันที่กำหนดว่าเราจะต้องกลับมองคุณค่าของสิ่งที่เคยชินนะ…  บางคนอาจจะมองเหมือนเป็นแค่หน้าที่  แต่เรามองมันเป็นการเตือนสติตัวเอง   หลายครั้งที่อยู่ในภาวะโกรธ เครียด  เรามักจะลืมเรื่องราวดีๆ เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ….

ความทรงจำเรามักจะมีแต่ภาพลบเกี่ยวกับแม่…  แต่พอถึงวันแม่ หรือเมื่อได้สติ คิดถึงเรื่องต่างๆ ที่แม่ทำ  แม้ว่าแม่จะดุ จะเข้มงวด จะด่าว่าทอเรายังไง  แต่แม่ก็คือแม่ที่ยังห่วงลูกเสมอ
…ภาพที่ที่ทุกครั้งที่แม่ขับรถแล้วเบรคกระทันหัน  แม่จะยื่นมือมากันเราไม่ให้เราไปกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ
…ภาพที่เมื่อครั้งที่เรากินยาคุลท์ไปครึ่งขวดแล้วเห็นว่าหมดอายุแล้วรู้สึกแย่… แม่ก็หยิบต่อไปดื่มให้หมด.. พอถามแม่ว่า แม่ทำไปทำไม  แม่ตอบว่า .. จะได้ท้องเสียเป็นเพื่อนลูก….
…ภาพที่แม่นั่งรอเราเวลาเรากลับบ้านดึกๆ ทั้งๆ ที่เราโทรบอกล่วงหน้าแล้ว  เขาก็ยังอยู่รอจนกว่าจะเห็นเราเข้าบ้านแล้วเขาถึงขึ้นไปนอน
….
แม้ว่าแม่จะไม่เคยจำวันเกิดเราได้ ไม่เคยจำได้ว่าเราชอบอะไรไม่ชอบอะไร ไม่เคยจำได้ว่าเราไม่ใช่น้องเล็กคนสุดท้องนะ…
แต่ความเป็นห่วงเป็นใยที่แม่มีให้ มันตอบอะไรหลายๆกับเรา  แม้กระทั่งตอนแม่ไม่สบาย เราจะเข้าไปดูแล แม่ก็ไล่ออกไปเพราะกลัวเราจะติดเชื้อและไม่สบายไปด้วย.. ทั้งๆ ที่แม่แทบจะลุกไม่ไหวแล้ว…

ครั้งหนึ่งเราเคยมีคำถามว่า “การที่แม่ให้กำเนิดเรามา ถือว่าเป็นพระคุณจริงๆ หรือ?  ในเมื่อเขาบอกว่าการเกิดคือการใช้กรรม คือการเผชิญความทุกข์… และเราเคยสงสัยว่า เราเคยอยากเกิดมาบนโลกนี้หรือ?
กลมส้มตอบว่า “สำหรับเขาแล้ว การที่เขาเกิดมา แล้วแค่สักครั้งหนึ่งในชีวิตที่เรารู้สึกมีความสุข แม้จะแค่แวบเดียว  นั่นแหละคือพระคุณสูงสุดของแม่”
ดังตฤณตอบว่า (ในหนังสือเตรียมเสบียงไว้เลี้ยงตัว) “แม่มีพระคุณในแง่ให้กำเนิด และเลี้ยงดูเรามาอย่างดีที่สุดที่เขาจะทำได้  เขายอมทนเจ็บ เพื่อให้เราเกิดมาใช้กรรม ให้เรามีทางพ้นทุกข์  ไม่งั้นเราอาจจะต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน เป็นสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่ต้องวนเวียนไปอีกหลายชาติกว่าจะหมดทุกข์ได้”

พอถึงวันแม่… ได้อ่านเรื่องราวของแม่ๆ ทั้งหลาย  ได้หวนคิดถึงเรื่องราวของตัวเอง และเห็นในจุดที่ไม่ได้ใส่ใจเพราะความเคยชิน… เรารู้สึกว่าเราได้คำตอบของพระคุณแม่ที่ให้เราเกิดมาแล้ว…  
แม้ว่าแม่จะดุ จะเข้มงวด จะจู้จี้จุกจิกกับเรา.. พอนึกถึงภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็รู้สึกดีใจจังที่มีแม่… อยากกอดแม่จัง…

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: