« »

น้ำเสียงกับการอ่าน

by nuch

ชักสงสัยแฮะ ว่าเราๆ ท่านๆ เวลาอ่านหนังสือ อ่าน blog อ่านบอร์ด อ่านบทความ  เวลาที่อ่านในใจ อ่านด้วยน้ำเสียงแบบไหนกันนะ?

ไม่รู้ว่าเป็นกันทุกคนหรือเปล่า.. เวลาที่อ่านอะไรสักอย่าง จะรู้สึกเหมือนได้ยินเสียง ยิ่งถ้ารู้จักกับคนเขียนด้วยแล้ว จะรู้สึกเหมือนกับว่า คนคนนั้นกำลังพูด กำลังเล่าเรื่องราว ความคิดของเขาให้เราฟัง  เสียงที่เรารู้สึกว่าได้ยิน ก็จะเป็นน้ำเสียงของคนคนนั้น ด้วยบุคลิกของคนคนนั้น
แต่…
เอ…  ถ้าเราอ่านงานเขียนที่เขียนโดยคนที่เราไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันล่ะ?  เราจะอ่านกันด้วยน้ำเสียงอย่างไหนนะ?

ศัพท์ คำพูด การเลือกใช้คำ การสะกด การเว้นวรรค…  สิ่งต่างๆ เหล่า ทำให้เราเกิดจินตนาการถึงนิสัยของคนคนนั้น…
อย่างเวลาที่เราอ่านบอร์ดที่ใช้คำไทยที่สะกดผิดๆ หรือ ศัพท์ประหลาดๆ เราก็รู้สึกว่า คนที่พิมพ์นั้น คงเป็นพวกเด็กแนว  จะเกรียนมากเกรียนน้อย ขึ้นอยู่กับลีลาการกวนยวนตีนของเขา.. 
ถ้าเจอคนที่พิมพ์ผิดบ่อยๆ เราก็จะอ่านด้วยเสียงเหมือนคนที่พูดตะกุกตะกัก ติดอ่าง ไม่ก็ใจเร็วใจร้อน รีบพิมพ์ รีบพูด จนพูดไม่เป็นคำ…
บางคนใช้คำสุภาพมาก เป็นทางการมาก ยิ่งถ้าว่าด้วยทฤษฎีจ๋าด้วยเนี่ย.. รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในห้องเลคเชอร์ฟังคำบรรยายเลย..

เคยคิดว่าคำพูดที่ลงข้อเขียนเนี่ย.. สามารถบ่งบอกบุคลิกของผู้เขียนได้ระดับหนึ่งนะ อาจจะจริง และอาจจะไม่จริงสำหรับใครบางคนก็ได้…
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร กับงานเขียนของบางคนที่เขาพยายามฝืนสร้างภาพลักษณ์ที่ดี.. เราก็ยังอ่านและมองว่านั่นไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ของเขาได้… 

เอ.. ชักสงสัยแล้วสิว่า.. คนที่ไม่เคยรู้จักตัวจริงเรา หรือเห็นหน้าค่าตาเรา.. จะอ่าน blog เราด้วยอารมณ์น้ำเสียงแบบไหนกันนะ?

คนที่รับรู้เกี่ยวกับเราในแง่ของความโหด.. เขาจะอ่านไปด้วยความรู้สึกเหมือนโดนกระชาก ยัดหนังสืออัดหน้าหรือเปล่านะ?
คนที่รู้จักเราในแง่ของคนเล่นคอม เล่นเนต .. เขาจะอ่านไปด้วยความรู้สึกเหมือนเด็กเรียนท่องหนังสือหรือเปล่า?
คนที่คิดว่าเราเป็นทอมล่ะ?  เขาจะอ่านด้วยเสียงของเด็กผู้ชาย หรือสาวห้าว หรือเปล่านะ?

7 Responses to “น้ำเสียงกับการอ่าน”

  1. Noopook Says:

    จริง! เคยอ่านหนังสือนิยายที่เพื่อนมันแปลมา รู้สึกเหมือนเพื่อนมาเล่าให้ฟังเองเลย ทั้งที่จริงๆสำนวนต่างๆก็แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษมาแท้ๆ แต่กลับมีความมีตัวตนของคนแปลอยู่ในนั้นเต็มไปหมด ยิ่งเรารู้จักผู้ที่เขียนมากแค่ไหน ภาพสะท้อนความมีตัวตนตรงนี้ก็ยิ่งแรงขึ้นเรื่อย

    ในทางกลับกันก็เห็นด้วยนะ ถ้าเราไม่รู้จัก เราก็จะสร้างภาพของคนๆนั้นขึ้นมาเอง โดยอาศัยประสพการณ์กะโลกทัศน์ส่วนตัวน่ะ ผิดๆถูกๆก็ตัดสินเอาตามตัวอักษรเลย บางทีก็แทรกตัวของเราเองเข้าไปร่วมด้วยซะอย่างงั้น ทั้งที่จริงตัวคนเขียนเองอาจจะนิสัยไม่ได้เหมือนเราเลยก็ได้

    เอ่ คือคำถามใช่มะ ว่าเวลาอ่านบล็อกของนุชแล้ว ได้ยินเสียงแบบไหน อ่า… รู้สึกจะเป็นเสียงใหญ่ๆหน่อยอะนะ แบบเข้มๆ ที่เวลาพูดแล้วจริงจังกับความคิด ถึงจะมีเนื้อหาเศร้ามั่ง แต่ก็เศร้าแบบคิดได้น่ะ คือเหมือนประมาณที่เขียนเนื้อหาแบบนี้ ให้ฟังอย่างเดียว ห้ามขัดหรือทำมาบอกทางแก้ปัญหาเลย ไม่ได้อยากได้ทั้งนั้น อะไรประมาณเนี้ย พูดไม่ถูก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เนี่ยตรงๆแล้วล่ะ
    ตามเนื้อหาที่ถามเลยนะ คือไม่รู้จักตัวจริงกันอ่านแล้วรู้สึกยังไง

  2. nuch Says:

    แหะ แหะ คำถามค่ะ
    จริงๆ ทุกคำถามใน blog เนี่ย จริงๆ อยากให้มีคนมาช่วยตอบ ช่วยคิด.. เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะคิดเห็นอะไรได้ถูกต้อง.. อยากรู้จัก อยากเห็นมุมมองคนอื่น แต่ไม่ยักเห็นมีใครกล้าตอบสักคน
    จนรู้้สึกเหมือนกับว่าโลกนี้มีกำแพงอยู่รอบตัว (อย่างที่เคยเขียนใน blog ก่อนๆ)

    ขอบคุณนะคะที่ช่วยเข้ามาอ่าน เข้ามาแสดงความเห็นหลายรอบ ทำให้ blog เราไม่เหงาเท่าไรนัก :)

  3. memashow Says:

    ก็เป็นนะ ยิ่งเวลาเล่น msn กับเพื่อน อ่านไปนึกสำเนียงคนพูดออกเลย

    แต่ถ้าไม่รู้จักตัวจริงกันมาก่อน คงแล้วแต่เนื้อหาที่พูดกันแหละ ถ้าเรื่องเครียดๆ คงจะเป็นเสียงต่ำๆ แต่ถ้าเรื่องบ้าบอ ก็เสียงสูงๆ ดังๆ หน่อย

    ตอนแรกที่อ่าน blog พี่นุช นึกเอาไว้ว่าเสียงคงจะเข้มๆ นิดนึง แต่พอรู้จักกันแล้ว อ่าน blog พี่ทีไร เห็นหน้าพี่ลอยมาเลย ฮ่าๆๆๆ

    :P

  4. Noopook Says:

    ยินดีครับ จริงๆอ่านหลายๆโพสต์แล้วก็อยากคอมเมนต์มันซะทุกอันเลยนะ แต่รู้สึกเหมือนความคิดตัวเองยังไม่แตก พิมพ์ไม่ออก บางอันก็เหมือนเป็นโลกด้านที่ตัวเองยังไม่เคยสัมผัสมาก่อน อ่านได้อย่างเดียว แต่มีส่วนร่วมไม่ได้ พิมพ์ลงไปก็เหมือนโกหกตัวเอง บางอันนี่พิมพ์จนจบแล้วเลยก็มีนะ เงื้อนิ้วจะกดปุ่ม Submit Comment แล้ว แต่กดไม่ลง สุดท้ายก็กดลบไปหมดเลยซะอย่างงั้น

    ปล.อ่านคอมเมนต์อันล่าสุดของนุชแล้ว ไม่น่าเชื่อ เหมือนเสียงจะเปลี่ยนเป็นนุ่มๆขึ้นแฮะ แค่เปลี่ยนรูปประโยคและคำ น้ำเสียงที่ได้ยินก็เปลี่ยนตาม อืมม์

  5. nuch Says:

    อุ๊ย ต๊าย.. ตัวเอง.. พูดอย่างนี้เค้าเขินนะ…
    ^
    ^
    ^
    อย่างนี้จะอ่านด้วยเสียงสูงปรี๊ดหรือเปล่าคะ ;-)

    อ่านแต่ละคอมเมนต์แล้ว ชักรู้สึกว่าเราเขียน blog ซีเรียสไปหรือเปล่าเนี่ย?

    อืม.. แต่ก็เป็นเหมือนกันนะ บางทีไปตอบกระทู้ ตอบ blog คนอื่น พิมพ์มายิดยาวเลย.. แต่ไม่กด submit .. เหมือนกับว่า พอพิมพ์จบ.. ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป เลยไม่กดส่งข้อความดีกว่า..

  6. Noopook Says:

    โอ๊ะ เออแฮะ…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    ครับ สูงปรี๊ดที่สุดเท่าที่เคยได้ยินในละครช่องเจ็ดเลยครับ โดยเฉพาะตรงคำว่า “อุ๊ย ต๊าย” ที่ตามปกติจะได้ยินคำว่า “คุณแม่ขา” ตามมาด้วย นี่ติดว่าเป็นผู้ชาย จะสวมบทบาทเต็มที่เพื่ออ่านคำนี้ก็ยังไงอยู่

    เลยจะกลายเป็นการทดสอบว่า พิมพ์ประโยคอะไรแล้ว ผู้อ่านจะได้ยินเสียงแบบไหนไปซะแทน เอ แต่ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ

    ส่วนบล็อก เอ่ ก็..ไม่ซีเรียสเกินหรอก น่าสนใจดีออกนะเนื้อหาน่ะ

  7. chatri Says:

    หวัดดีครับ
    เห็นเข้าไปคอมเม้นต์ในบลอกผมด้วย พอมาอ่านที่บลอกของคุณนุชมีลิงค์ไปที่บลอกผมด้วย (เป็นคนแรกเลยนะเนี่ยะ)
    ผมยังงงๆกะsetting ในบลอกนิดหน่อย และยังลังเลด้วยว่าจะย้ายไปที่wordpress ดีมั้ย แต่ก็สมัครไปแล้วหละ ที่http://chatri.wordpress.com
    เอาไว้ว่าให้ชัวร์ว่าจะลงที่ไหนกันแน่แล้วจะทำลิงค์กลับให้นะ
    ขอบคุณครับ

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: