« »

วันร้ายๆ

by nuch

ในชีวิตคนคนหนึ่งน่าจะเคยมีอย่างน้อยสักวันหนึ่งที่เป็นวันโนบิตะ.. วันมหาซวย… วันที่ทั้งวันมีแต่เรื่องร้ายๆเข้ามา…
คำปลอบใจที่มักจะพูดกันคือ..
“แล้วเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเอง”
“เอาน่า.. มีเรื่องร้ายก็ต้องมีเรื่องดีๆ ตามมาบ้างล่ะ”

เราเองก็เคยพูดประโยคเหล่านี้กับคนรอบข้าง แต่.. เมื่อเวลาที่เราเผชิญมันซะเอง..  เรากลับรู้สึกว่า คำพูดเหล่านี้ มันก็แค่คำปลอบใจเหมือนภาพลวงตาของโอเอซิสกลางทะเลทราย… มันก็แค่หลอกให้มีหวังไปวันๆ

เราไม่รู้ว่าคนอื่นจะเจอเหมือนเราไหม  ในเวลาที่เรามีเรื่องดีๆ ติดๆ กันมา  เราก็มักจะมีเรื่องร้ายๆ ต่อเนื่องตามหลังเรื่องดีๆ  แถมเรื่องร้ายมันจะมาแบบซีรีย์คอมโบ โหมกระหน่ำซัดมาคราวเดียวติดกันจนแทบไม่มีเวลาให้หายใจ  มันเป็นแพทเทรินจนเราเริ่มกลัว และเริ่มไม่มีความสุขเวลาที่มีสิ่งดีๆ ในชีวิต .. เรากลัวคอมโบเรื่องร้ายที่จะตามมา  หรือ..  ถ้ามีเรื่องร้ายๆ แม้เพียงเล็กน้อยเกิดขึ้น.. เราก็เริ่มกลัวกับซีรีย์ร้ายๆ ที่จะต่อเนื่องต่อไป จากแพทเทรินที่เราเจอมา.. คอมโบเรื่องร้ายๆ จะจบลงที่เรื่องเลวร้ายที่สุดที่แทบจะทำให้เราเป็นบ้า หรือ ร้ายชนิดถึงที่สุดของความเครียด ถ้าเปรียบเป็นเส้นด้ายตึงๆ มันก็จะถึงที่สุดของด้ายตึงที่ไหมรอบๆ เริ่มขาดเริ่มเปื่อย เหลือเพียงใยบางๆ ที่ยังรั้งไว้ แต่ถ้าเป่าลมแรงๆ สักนิด ก็คงขาดผึงไปเลย…
ถ้าเราผ่านภาวะนั้นมาได้..  เราก็จะเข้าสู่สภาวะพักฟื้น … แต่.. ถ้าผ่านไม่ได้.. เราก็จะกลายเป็นคนขลาด คนกลัว คนที่สูญเสียความเป็นตัวเองไป…

ที่ผ่าน.. คอมโบเรื่องร้ายๆ ที่เราเจอ.. มีทั้งที่เราผ่านมาได้ และผ่านไม่ได้

เมื่อผ่านได้.. เราก็จะแกร่งขึ้น.. แข็งขึ้น  แต่.. เมื่อผ่านไม่ได้ เราก็อ่อนแอชนิดที่เรียกว่าหมดเรี่ยวหมดแรงในชีวิต … ถ้าไม่ได้เพื่อนแท้ที่แสนดี.. เราก็คงไม่สามารถกลับมาเป็นตัวเองอีกได้…

บางที เราก็รู้สึกว่า เราช่างอ่อนแอจริงๆ  ทำไมเราต้องให้ใครช่วยเหลือเราผ่านวิกฤติด้วยนะ

บางครั้งก็กลัวว่า  ถ้าเราต้องเผชิญกับคอมโบเรื่องร้ายๆ และเราไม่มีเพื่อนแท้อยู่ด้วย เราจะรอดได้หรือ …  แล้วความกลัวก็เกิด..  กลัวสารพัดจนแทบไม่กล้าขยับไปไหนอีกเลย

blog วันนี้เป็น blog บ่น blog ระบาย…

ถ้าใครเคยอ่านสมัย bloggang คงจำกันได้เรื่องที่เราเคยบอกว่าเรากลัววันศุกร์…
วันนี้วันศุกร์…  และคอมโบเรื่องร้ายก็เกิดขึ้นในวันนี้อีกแล้ว…   ดวงเราไม่ถูกกับวันศุกร์หรือไงนะ  ทั้งๆ ที่ชื่อวัน “ศุกร์” พ้องเสียงกับ ความ “สุข” .. แต่.. สำหรับเรามันกลายเป็นเดือด “สุก”… 

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ถ้าเทียบกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา มันก็แค่คอมโบเรื่องร้ายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น..  แต่นั่นแหละที่เรากลัว.. เรากลัวว่าคอมโบชุดต่อมา ที่เราไม่รู้ว่าจะกดดันเราขนาดไหน…  และ ณ เวลานี้ ณ ที่แห่งนี้..  เราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว  เพื่อนแท้ที่เคยช่วยเรามาก็อยู่ห่างไกลเกินกว่าที่จะส่งความช่วยเหลือให้เราได้…  เราก็คงได้แต่บอกตัวเองว่า ถึงเวลาที่เราต้องทำให้ได้ด้วยตัวเราคนเดียว  ต้องทำให้ได้!

สิ่งที่เพื่อนแท้เราจะช่วยเราได้ในตอนนี้คือ ฟังเสียงเราร้องไห้ทางโทรศัพท์…
เราเกลียดการร้องไห้  เพราะมันคือพฤติกรรมของผู้หญิ๊งผู้หญิง… มันคือความอ่อนแอที่เราไม่อยากเป็น…  แต่บางครั้ง การปล่อยให้น้ำตามันไหล และร้องไห้โฮๆ  มันก็ช่วยระบายความเครียดที่สะสม… 
แต่การร้องไห้คนเดียว… มันก็เพิ่มความเหงาเข้ามานะ…

มันเหนื่อยนะ  มันรู้สึกท้อนะ  แต่เราจะถอยไม่ได้…  เราต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง  เราต้องรักษาหน้า รักษาเกียรติของเขา..  ต้องอดทนนะ … เขายังทนเพื่อเรามาได้หลายสิบปี…  เราก็ต้องทำให้ได้

วันนี้มันก็แค่วันที่รวมเรื่องร้ายๆ วันหนึ่ง  เราผ่านคอมโบเหตุการณ์ร้ายๆ มาได้หลายครั้งแล้วนี่  อีกสักครั้งจะเป็นไรไป  มันต้องผ่านให้ได้สิ

“เยิ่นอู๋เขอเยิ่น เอียะเอี้ยงเยิ่น” (คำจีน แปลว่า เกินกว่าที่จะทน ก็ต้องทน)

6 Responses to “วันร้ายๆ”

  1. ม้าลายกระป๋อง Says:

    สู้โว้ยยย!!!

  2. December Says:

    เอาหน่า จริง มันก้อคงมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นบ้างแหละ อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันหรือป่าวเท่านั้น แหละ ทำใจสบายๆ อย่าไปเครียด จะได้ไม่มองข้ามเรื่องดีๆ ไป

  3. Noopook Says:

    อ่านไปอดคิดสงสัยไม่ได้ว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรกันขึ้น โดยเฉพาะตรงท้ายๆที่เกี่ยวกับ”เขา”และการอดทนนานถึงสิบปี แต่ก็นะ นี่เป็นโพสต์ระบายอารมณ์นี่นา ไม่ได้เกี่ยวกับการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นซะหน่อย

    ฟังเรื่องนี้ดูนะ อคิลีส สุดยอดวีรบุรุษของกรีกที่ไม่เคยพ่ายแพ้ใครในสนามรบ ถูกพระมารดาชื่อเธตีสจับตัวแช่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ในแม่น้ำสดิกซ์ตั้งแต่เด็ก จึงอยู่ยงคงกระพัน ไม่มีใครทำอันตรายได้ ยกเว้นบริเวณส้นเท้า เพราะบริเวณนั้น ถูกเธตีสจับยึดเอาไว้ขณะที่ทำการจุ่มแช่น้ำ ตอนหลังก็เสียชีวิตเพราะถูกยิงธนูโดนเข้าที่ข้อเท้านี่เอง

    เราเคยสงสัยนะ เอ๊ ทำไมกัน คนเรา แค่โดนยิงธนูเข้าที่ข้อเท้า มันจะไปตายได้ยังไงกัน ใครๆก็น่าจะทนกันได้นี่นา

    หรืออาจเป็นเพราะว่าตลอดชีวิตของอคิลีสเป็นอมตะมาตลอด โดนยิงโดนแทงก็ไม่เป็นไร ไม่เคยได้เรียนรู้ความเจ็บเลย พอแค่โดนยิงที่ข้อเท้าเข้า “โอ๊ย!! เจ็บ!! โห เจ็บเป็นอย่างนี้นี่เอง” เจ็บครั้งเดียวคราวนั้นมันก็มากเกินกว่าที่อคิลีสจะทนและมีชีวิตต่อไปได้ แล้วก็ตายไปอย่างไม่น่าเชื่อ

    ส่วนพวกเราที่ไม่เป็นอมตะ ที่เจ็บเป็น ทุกวันนี้ยังถูกธนูระดมยิงใส่ตลอด หลบได้บ้าง ไม่ได้บ้าง สาหัสมั่ง ถากๆมั่ง นอกจากจะไม่ตายแล้ว เรายังเข้าใจความเจ็บของคนข้างๆเราได้ด้วย ที่เป็นเพื่อนสนิทกับใครกันมาได้ ก็เพราะเวลาแบบนี้ด้วยล่ะมั้ง บางทีเรื่องนี้มันก็เหมือนเรื่องดีๆที่อยู่ในเรื่องร้ายๆน่ะนะ อธิบายไม่ค่อยจะถูกเหมือนกัน

    ใช่! นุชจะผ่านเหตุการณ์นี้ไปอีกครั้งนึงได้ อย่างแน่นอน!!
    (รู้สึกถึงพระอาทิตย์ดวงโตๆเป็นแบ็คกราวด์เลยแฮะ)

  4. ม้าลายกระป๋อง Says:

    พี่หนูปุ๊กเขียนบรรยายความเจ็บปวดของอคีลิสได้เข้าใจง่ายดีแฮะ
    เห็นภาพเลยว่าตายเพราะไม่เคยลิ้มรสความเจ็บปวดมาก่อน
    ตายเพราะหัวใจไม่ได้เสริมใยเหล็ก

    พี่นุช : บางที เราก็รู้สึกว่า เราช่างอ่อนแอจริงๆ ทำไมเราต้องให้ใครช่วยเหลือเราผ่านวิกฤติด้วยนะ
    ม้าลายกระป๋อง : เอาน่าพี่ มีร้ายมันก็ต้องมีดีมั่งล่ะ
    พี่หนูปุ๊ก : ใช่! นุชจะผ่านเหตุการณ์นี้ไปอีกครั้งนึงได้ อย่างแน่นอน!!
    พี่นุช : ทุกๆคน ToT
    ทุกคนโผเข้าสวมกอดกันอย่างสะอึกสะอื้น
    ม้าลายกระป๋อง : ทุกคน ดูนั่นสิ พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว
    แล้วทุกคนก็หันไปมองแสงยามเช้าที่ส่องสว่างเปรียบเหมือนความหวังแห่งวันใหม่
    แล้วก็ออกวิ่ง… ไปสู่แสงตะวันนั้น

    สู้เค้า!!! ทาเคชิ

  5. nuch Says:

    -___-‘

    แต่ก่อนชอบเพลง season change นะ ชอบที่บอกว่า
    “หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ”

    แต่ว่า..​ ณ ตอนนี้ ความสุขใจกลายเป็นลางร้ายที่บ่งบอกว่าความเจ็บปวดอีกรอบจะมาแล้วนะ
    แล้วเมื่อมันเกิดขึ้น ก็ิเหมือน Thermoshock
    เวลาเอาแก้วที่เพิ่งเอาออกมาจากตู้เย็นหลังแช่ไว้นานๆ ออกมาราดน้ำร้อนใส่…​แก้วก็จะแตก เพราะมีการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมที่เร็วเกินไป เกินกว่าที่วัตถุจะรักษาคุณสมบัติเดิมไว้ได้

    ณ ตอนนี้เราเป็นเหมือนแก้วที่สลับเย็นร้อน… พยายามฝืนไม่ให้แตกอยู่ แต่บางที เราก็ฝืนร่างกายเราไม่ได้…

  6. Noopook Says:

    ต้องสวมกอดกันด้วยเหรอเนี่ย อันนี้ข้ามได้ไม๊เนี่ย แค่อ่านยังรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเลย ฮะๆๆๆๆๆ

    ล่าสุดที่คุยกับนุช ศุกร์ที่ผ่านมา เรื่องพีซีมาเสียเอาก่อนส่งวิทยานิพนธ์ ผนังห้องพังลงมาเพราะห้องข้างๆดันมาทุบห้อง เราว่าเราเริ่มเห็นด้วยกับทฤษฏีวันศุกร์ของนุชแล้วล่ะ รับได้ยากจริงๆ เข้าใจเลย ถ้ามีเพื่อนมาแชร์กันได้ก็คงจะพอผ่านมันไปได้ดีขึ้นบ้างนะ

    เย็นจัดแล้วมาเจอร้อนจัดเหรอ เอ้า ใครที่ยังเย็นๆอยู่มาช่วยแชร์อุณหภูมิกันหน่อยเร๊ว เด๋วเพื่อนเราคนนึงจะแตกไปซะก่อน

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: