« »

จบแล้ว…

by nuch

สอบจบเรียบร้อยแล้ว

เนื่องจากงานที่ออกมาไม่ได้ตามเป้าที่เราวางไว้ อีกทั้งมีเหตุ มีอุปสรรคต่างๆ มากมาย แทบจะซ้ำรอยเดิม จนทำให้เราไม่มั่นใจเลยว่า เราจะจบได้หรือ  ก็เตรียมใจรับผลที่จะตามมาเรียบร้อย  ถึงจะหวั่น จะกลัว แต่ครั้งนี้เราไม่ปล่อยให้ความหวั่น ความกลัวทำให้เราถอยหนี และไม่ยอมให้มันทำลายสุขภาพเราด้วย

เพิ่งรู้ว่าโปรเจคที่เราทำอยู่มันสเกลใหญ่มาก ทั้งๆ ที่เราคิดว่ามันเป็นเพียงงานระดับธรรมดางานหนึ่งที่สามารถพัฒนาต่อยอดไปอีกหลายอย่าง

ก่อนสอบ..  กลัว หวั่น ท้อ และอะไรต่อมิอะไรหลายอย่าง จนเราแทบจะไม่กล้าทำเรื่องต่อเลย

หลังสอบ.. รู้สึกดีใจที่ฝืนความกลัวได้  ถึงจะหวั่น ถึงจะท้อ ถึงจะมีทั้งคนให้กำลังใจ และคนที่ด่า ว่า เสียดสี บอกแต่ว่างานเราไม่มีวันเป็นไปได้..  แต่เราก็ยังทำต่อ  ทำแม้จะไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้จริงหรือไม่ เหตุหนึ่งก็เพราะภาพข้างล่างนี้

don't give up

เรากลัวว่าเราจะเป็นคนข้างล่างที่หยุดขุดแล้วหันหลังกลับไป  จริงอยู่ว่า ตลอดชีวิต เราอาจจะไม่มีวันรู้เลยก็ได้ว่าครั้งหนึ่งเราสามารถเข้าใกล้เป้าหมายได้มากขนาดนั้น แต่เมื่อเห็นภาพนี้ มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเราว่า เราอยู่ที่อีกนิดหนึ่งก็จะถึงเป้าหมายจริงหรือเปล่า  ขอเข้าใกล้อีกหน่อยนะ พอเข้าไปใกล้อีกหน่อยแล้ว จะให้ถอยกลับ ก็กลัวว่าเรายังเข้าใกล้อีกหน่อยไม่พอ ก็ขอไปต่ออีกนิด ต่ออีกนิด…

ณ วันนี้ เราก็ยังไม่ถึงเป้าหมายที่เราวางไว้ แต่การสอบวันนี้ ทำให้เรารู้สึกดีกับตัวเองว่า เราเปลี่ยนไปจากแต่ก่อน เราไม่ใช่คนอ่อนแอคนเดิมที่ถอดใจง่ายๆ แล้วก็โทษโลกทั้งใบ โทษโชคชะตา โทษสิ่งแวดล้อมสารพัดสารพัน

เราคนเดิมนี่ช่างโง่ งี่เง่าสิ้นดี แต่.. ถ้าไม่ผ่านภาวะเราคนเดิม เราก็คงไม่มาถึงจุดนี้ได้

ครั้งหนึ่งเราเคยบ่นกับแมวว่า บางทีเราก็รู้สึกเหมือนตัดสินใจผิด ที่ไม่เลือกเรียนสายวิทย์สมัยม. ปลาย  แต่แมวก็บอกว่า ไม่แน่ว่า ถ้าตอนม. ปลายเราเลือกเรียนสายวิทย์ เราอาจจะเกลียดวิทยาศาสตร์ไปเลยก็ได้  และอาจจะเป็นที่เพราะเราไม่เลือกเรียนสายวิทย์ในห้องเรียน แต่เราเจอปัญหาที่อยากได้คำตอบในเชิงวิทยาศาสตร์ มันเลยกลายเป็นการกระตุ้นให้เราสนใจวิทยาศาสตร์จากใจจริง มากกว่าจะสนใจเพราะค่านิยมการเลือกทางเรียนของยุคสมัยนั้น
ไม่มีใครบอกได้หรอกว่า ถ้าสมัยม. ปลาย เราเลือกเรียนสายวิทย์แล้วเราจะเป็นยังไง  เราอาจจะไปได้ไกลกว่าที่เราเป็นในปัจจุบัน หรือเราอาจจะเลือกเดินทางอีกสายที่ไม่ใช่วิทย์จ๋า หรือ….

เพื่อนอีกคนหนึ่งเคยพูดไว้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตคนเรานั้น ทุกอย่างมันมีเหตุมีผล  ณ วันที่เกิดเหตุ เราอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะอะไร  แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเข้าใจและรู้เองว่า ทำไมเราถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้

สอบจบวันนี้ เหมือนไม่ใช่แค่การสอบที่วิชาความรู้อย่างเดียวเท่านั้น แต่มันเหมือนมีการสอบสภาพจิตใจ ระบบความคิดเราด้วย

รู้สึกว่า การเรียนจบครั้งนี้ เราได้อะไรมากกว่าที่คิดเยอะเลยแฮะ

เพลงส่งท้าย…  เป็นเพลงที่นึกถึง ณ ตอนที่เก็บของหลังสอบเสร็จ  ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงนึกถึงเพลงนี้ อาจจะเพราะประโยคแรกล่ะมั้ง… “จบแล้วละคร..”


แก้เล่ม และไป conference ก็จะได้จบอย่างสมบูรณ์แล้ว เย้ :D

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: