« »

เหตุเกิดจากความเหงา

by nuch

วันศุกร์ดูจะเป็นวันโชคร้ายของเราอยู่เรื่อยเลย…

บางคนคงเคยได้ยินเรื่อง categories ใหม่ที่เราตั้งใจจะเขียนบน blog นี้มากว่า 3 เดือนแล้ว.. และตั้งใจจะโพสทุกวันศุกร์.. แต่ไม่ได้ทำ เพราะมีเหตุ…

ที่จริง เราก็ไม่ควรเอาเรื่องของคนอื่นมาเป็นเหตุผลในการตัดสินใจนะ… แต่ว่า… เราก็ยังไม่รู้คำตอบ… และคิดว่า คงไม่มีวันได้รับคำตอบด้วย..

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด เวลาที่ต้องอยู่คนเดียวคือ.. ความคิดของตัวเราเอง..

คิดมาก คิดฟุ้งซ่าน คิดเรื่อยเปื่อย คิดโน่นนี่เป็นตุเป็นตะ…
เราพยายามจะหลุดจากวังวนนี้.. ปกติแล้ว เราจะระบายออกด้วยการเขียนทุกอย่างในหัวออกมา.. เทคนิดเดียวกับที่ได้เรียนตอนเขียนบท… ระบายสิ่งที่ค้างอยู่ในหัวออกมาให้หมด… แล้วจากนั้นเราก็จะมีสมาธิกับสิ่งที่เราทำอยู่ได้…

แต่… อย่างที่เคยบอก.. มือเราไม่ไวเท่าความคิด.. หรือกระทั่งเสียงพูดเราก็ไม่ไวเท่าความคิด.. ทำยังไงก็ระบายออกไม่ทันไม่หมดสักที….

เหนื่อย.. ท้อ …

หลายสิ่งที่เกิดขึ้น เข้ามาวูบใหญ่ๆ จนเราอดคิดไม่ได้ว่า เราใกล้ถึงจุดจบของอายุขัยแล้วหรือ? ทำไมเรื่องร้ายๆ ต่างๆ ถึงเร่งมาประเคนวูบใหญ่ๆ แรงๆ.. เราว่าเราไม่ได้ก่อกรรมอะไรที่สมควรได้รับผลแบบนี้ แ่ต่เราก็ไม่อาจรับประกันได้ว่า เมื่อยังเด็กที่จำความไม่ได้ หรือเมื่อชาติก่อนๆ เราเคยก่อกรรมหนักอะไรไว้หรือเปล่า… ??

Categories ใหม่ที่คิดจะทำ (จริงๆ ทำไว้แล้ว แต่ save as draft อยู่) มันไม่ได้มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับคำตอบที่รออยู่หรอก.. แต่.. เรากลัวการคิดไปเอง.. ยิ่งมีหลักฐานบ่งชี้ชัดว่า.. ข้อความนั้นได้ถูกอ่านแล้ว ถูกรับรู้แล้ว และมีส่งต่อไปใ้ห้คนอื่นด้วย… ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า categories ใหม่ที่ตั้งใจจะทำ จะทำให้เกิดความเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า… และจะเป็นการเดือดร้อนกันและกันหรือเปล่า?…

ก็เลยต้องพัก categories นั้น่ไว้.. และมาระบายกับเพลงแทน… (ต่อไปวันศุกร์คงกลายเป็นวัน MV แล้วกระมัง)

เคยเหนื่อยกระทั่งว่า แค่หายใจก็เหนื่อยกันไหม?

เหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่.. เคยตั้งใจสารพัด.. แต่.. หลังจากไปคลุกคลีกับมัน ก็รู้ว่า สิ่งที่เราตั้งใจมันแทบไม่มีวันเป็นจริงเลย..

ถ้าเป็นแต่ก่อน แม้จะมีความหวังแค่ 0.01% เราก็ยังจะสู้… แต่.. เดี๋ยวนี้ เหมือนทั้งกายและใจมันอ่อนกำลังลง อีกทั้งสัญญาณจากร่างกายที่ทำให้เราไม่มั่นใจว่า เราควรจะสู้ต่อดีไหม? และถ้าเราจบสิ้นไปก่อนที่เราจะทำสำเร็จ มันจะคุ้มไหม?
เคยคิดว่า.. อย่างน้อยก็ให้มีคนได้สืบทอดสานต่อ เป็นเพียงบันไดต่อยอดให้เขา…
แต่..
จากการที่เคยเป็นบันไดที่ถูกเหยียบแล้วเขี่ยทิ้ง.. ทำให้ไม่แน่ใจว่า.. การเป็นบันไดมันสมควรไหม.. ยิ่งถ้าคนที่ปีนบันได ไม่ใช่คนดี คนที่เหมาะสมล่ะ… เราจะไม่เสียใจหนักกว่าเดิมหรือ?

(แล้วก็มีเสียงแว่วมาว่า.. เชอะ เป็นแค่นั่งร้านยังมาฝันเฟื่องหลงว่าตัวเป็นบันได)

ล้า…
คิดถึงช่วงเวลาที่คำพูดทักทายถามไถ่ ไม่ใช่คำพูดตามมารยาท.. คิดถึงช่วงเวลาที่ใส่ใจกันและกัน… แต่เมื่อเวลาผ่านไป ต้องโตขึ้น ต้องเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ต้องรับผิดชอบมากขึ้น และต้องอยู่ในโลกของการแข่งขันที่ดุเดือดขึ้น… ช่วงเวลานั้น ความรู้สึกนั้นก็หายไป…

แต่ก่อน เคยเกลียดตัวเอง ที่ความจำดี.. จำได้แทบจะทุกเรื่องราวที่เข้ามา..
แต่.. เดี๋ยวนี้.. เกลียดตัวเอง ที่ความจำเริ่มเลอะเลือน เริ่มหลงๆ ลืมๆ
เกลียดตัวเอง ที่เปลี่ยนไป… แต่ถ้าไม่เปลี่ยน ก็อยู่ไม่รอด…

สำหรับ categories ใหม่ที่คนที่รู้เรื่อง และรออ่านอยู่.. ต้องขออภัยด้วยที่จะบอกว่า ตอนนี้มันเป็นโรคเลื่อนอยู่.. ส่วนวิธีรักษา มีอยู่สองทางคือ.. ใช้ยากระตุ้นที่เรียกว่า “คำตอบ” กับ หักดิบ จนกว่าจิตใจจะเข้มแข็งพอที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกต่อไป…

ที่เคยตั้งใจว่า ยังไงทุกศุกร์ก็จะมี entry ให้อ่านนั้น… ตอนนี้ขอเป็นช่วงเวลาพรีวิวด้วย mv ไปก่อนแล้วกันนะ.. จนกว่าจะรักษาโรคเลื่อนสำเร็จ…

;-)

Tags:

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: