« »

สิ่งที่ตามหา…

by nuch

ฮิคารุเซียนโกะ (Hikaru no go) เป็นการ์ตูนเรื่องหนึ่งที่เราชอบมากที่สุด..
แต่..
ตัวละครที่เราชอบมากที่สุดคือ โทยะ อากิระ.. คนที่มีทั้งความมุ่งมั่น ความอดทน และความสุขุม
ฉบับ animation ดูเหมือนจะมีการตัดทอนเนื้อเรื่องบางส่วนไป.. คิดว่าคงทำเพื่อที่จะให้เรื่องโฟกัสไปที่ฮิคารุมากขึ้นล่ะมั้ง..

ตอนที่อ่านหนังสือการ์ตูน ตอนที่เราชอบมากที่สุดคือ ตอนที่ซาอิแข่งกับโทยะเมย์จิน.. และค้นพบว่า เขาอยู่เพื่ออะไร…

แต่.. ในฉบับ animation ตอนที่เราชอบมากที่สุดคือ.. ตอนที่ 70 (ตามคลิป) ตอนที่ฮิคารุรู้สึกถึงซาอิในตัวเอง หลังจากที่ตามหามานาน…
แปลกดีนะ ว่าทำไมตอนที่อ่านหนังสือการ์ตูน กลับไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งที่แฝงอยู่ในตอนนี้เลยนะ..
.. อาจจะเป็นเพราะว่า สายตาเราจับจ้องแต่โทยะ อากิระมากเกินไป.. จนทำให้เราลืมมองตัวละครสำคัญอีกคนของเรื่องก็ได้ ทั้งๆ ที่คนนี้น่าจะเป็นคนสำคัญสุดด้วย (แหม.. ก็ดูชื่อเรื่องสิ)

แล้วก็นึกถึงตอนที่คุยกับ Randy สามีของพี่สาที่ขึ้นเขาไปปฎิบัติธรรมด้วยกัน.. ก็ได้คุยอะไรต่อมิอะไรหลายๆ เรื่อง …

เราถามเขาว่าทำไมเขาถึงสนใจศาสนาพุทธ.. Randy ตอบว่า.. เขาเริ่มจาก Martial art … เขาเรียนเทควันโ้ด้ และลักษณะของศิลปะป้องกันตัวของเอเชีย จะไม่ใช่มีแต่การฝึกทางกายเท่านั้น จะมีการฝึกจิตใจด้วย และก็มีการอ้างอิงศาสนาพุทธ ก็ทำให้เขาสนใจและศึกษาติดตามมา…
มีตอนหนึ่งที่ Randy เปรียบเทียบว่า ศาสนาคริสต์ เป็นเสมือนการค้นหาคำตอบจากภายนอก (External answer) ส่วนศาสนาพุทธ เป็นเสมือนการค้นหาคำตอบจากภายใน (internal answer)… แต่ Randy ก็ไม่ได้บอกหรอกนะว่า อันไหนถูกอันไหนผิด เขาบอกเพียงแค่ว่า เขารู้จัก external answer มาพอสมควรแล้ว เขาอยากรู้จัก internal answer บ้าง…

ในความเห็นเรา.. เราก็ตอบไม่ได้ว่าอันไหนดีกว่าอันไหน อันไหนถูกอันไหนผิด… เราคิดว่า สองสิ่งนี้ น่าจะไปด้วยกัน…
เหมือนกับที่พระท่า่นว่า…
จะหาอนัตตาก็ต้องรู้จักอัดตา
จะหาอนิจจังก็ต้องรู้จักนิจจัง
จะรู้จักทุกข์ก็ต้องรู้จักสุข… (เหมือนคำเพลงที่ว่า “หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ”)


สำหรับตอนที่ 70 นี้ นอกจากเรื่องตามหาซาอิแล้ว… อีกเหตุการณ์หนึ่งที่เราชอบ แต่พูดถึงใน animation น้อยกว่าฉบับหนังสือการ์ตูนก็คือ.. ความรู้สึกอึดอัดของโทยะ อากิระ…

ในฉบับหนังสือการ์ตูน จะมีตอนหนึ่งที่อากิระได้แสดงออกถึงความรู้สึกอึดอัดในใจ ที่ตัวเองเปรียบเสมือนเงาของพ่อ ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน จะพยายามแค่ไหน คนรอบตัวก็มองไปที่พ่อที่ตัวเองเคารพรัก… (จะคล้ายๆ ฮิเมคาวะ อายูมิ ในหน้ากากแก้ว) แต่โทยะ อากิระก็มีความอดทนสูง ยังมีความมุ่งมั่นพยายามที่จะเดินเส้นทางนี้… เขาไม่หนี.. จนกระทั่งในตอนที่ 70 นี้เอง ที่เขาได้รับการปลดแอก เมื่อเขาชนะการแข่งคัดตัวเข้าลีค.. ใครต่อใครก็พูดว่า สมแล้วนะที่เป็นลูกของโทยะเมย์จิน.. แล้วคู่แข่งที่เพิ่งแพ้ไปก็พูดว่า “พูดอย่างนี้มันเสียมารยาทนะ ต้องบอกว่า สมแล้วที่เป็นโทยะ อากิระ”…

เมื่อครั้งได้อ่านตอนที่เป็นหนังสือ เรายังไม่รู้สึกถึงเหตุผลเท่าไร แต่เรารู้สึกโดนใจในเหตุการณ์นี้มาก.. แต่เมื่อได้ดูอีกครั้ง เราก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเราถึงชอบโทยะ อากิระ และทำไมที่ผ่านมาเราถึงโฟกัสไปที่โทยะ อากิระมาตลอด…

..
ยังไม่จบความประทับใจกับตอนที่ 70 นี้นะ..
ยังมีอีกหนึ่งความประทับใจ ก็คือ คำพูดของอาจารย์คุวาบาระที่บอกว่า “โกะต้องเล่นสองคน”
ที่จริง.. ชอบคำพูดนี้ตั้งแต่ตอนที่อ่านการ์ตูนแล้วล่ะ..

แปลกดีนะ.. การ์ตูนเรื่องนี้ เปรียบเสมือนหนังสือหลายๆ เล่ม ที่เราอ่านในช่วงเวลาหนึ่ง เราได้เรียนรู้เรื่องอย่างหนึ่ง เราเห็นภาพอย่างหนึ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับมาอ่าน กลับมาย้อนมอง.. เรากลับห็นภาพอีกอย่าง เรียนรู้เรื่องอีกเรื่อง…

จะว่าแปลกไหม.. ก็ไม่เชิง

มันไม่มีอะไรแน่นอนนี่นะ… :wink:

Tags: , , ,

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: