« »

เพราะมัน.. ไม่มีวันอยู่แล้ว…

by nuch

นั่งเปิดรูปเก่าๆ แล้วก็เจอคลิปนี้เข้า… (ตัดมาลงแค่ครึ่งแรก)

เฮ้อ.. จะ 2 ปีแล้วหรือเนี่ย.. ถ้ายังจำกันได้จากรูปบน desktop ในหัวข้อ desk tag .. รูปนั้นก็คือรูปที่มาจากทริปที่ไปในคลิปนี้แหละ..

การไปเที่ยวครั้งนั้น สำหรับเรามันคือการเที่ยวต่างจังหวัดครั้งแรกกับกลุ่มเพื่อนๆ คนไทยที่ไม่ใช่การรับน้อง… และมันก็เป็นการเที่ยวที่สนุกที่สุด… มีเรื่องราวมากมายในการเที่ยวครั้งนั้น ทั้งเรื่องดีและไม่ดี.. แต่ความทรงจำเรากลับจำแต่เรื่องที่ดีๆ ในครั้งนั้นได้หมด..

เวลาผ่านไปเกือบจะครบ 2 ปีแล้ว.. อะไรต่อมิอะไรก็เปลี่ยนไป…

กว่าครึ่งหนึ่งของคนในคลิปนั้น กลับไปเมืองไทยถาวรแล้ว…
บางคน.. ก็หายเงียบไป ขาดการติดต่อไปเลย..
บางคน.. ก็ยังมีโทรคุยกันบ้าง เอมคุยกับบ้าง
และบางคน.. เราเลือกที่จะไม่คุยกับเขาอีกต่อไป… เพราะความโกรธและความเสียใจ

ส่วนคนที่ยังอยู่ที่นี่…
บางคน.. เขาเลือกที่จะไม่คุยกับเรา เพราะความปากไวของเรา
บางคน.. เราเลือกที่จะไม่คุยกับเขา เพราะการหักหลังบนความไว้ใจ
และบางคน.. ก็ยังส่งข้อความ ส่งบทความให้คติดีๆ ในชีวิต ตามประสาเพื่อนที่ดีต่อกัน

บางทีเราก็โหยนะ.. โหยหาช่วงเวลานั้น อยากจะเที่ยวแบบนั้นอีก อยากจะสนุกแบบนั้นอีก.. แต่หลังจากครั้งนั้น ไม่ว่าจะไปเที่ยว หรือปาร์ตี้.. ก็ไม่มีครั้งไหนสนุกได้เท่าครั้งนั้น… แม้ว่าจะไปกับคนในกลุ่มนั้น หรือคนกลุ่มใหม่… มันก็ยังไม่ใช่ จนบางที เราอดสงสัยไม่ได้ว่า การเที่ยวครั้งนั้น มีแต่เราคนเดียวที่สนุกหรือเปล่านะ?

หลายเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเกือบ 2 ปี.. ทำให้เราคิดว่า คงไม่มีวันที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้.. และก็ได้เพื่อนสนิทที่ไทยช่วยปลอบใจว่า กลับไทยไปเขาจะพาไปเที่ยวให้สนุกลืมเรื่องเศร้าๆ ที่นี่ไปได้เลย…

แวบหนึ่งในใจ เรานึกถึงความสนุกของการเที่ยวครั้งแรกที่ยังฝังใจ.. แต่อีกแวบหนึ่ง ก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะที่ไทยเราไม่ได้อิสระเท่ากับที่นี่…

หลังจากที่ขึ้นเขาไปปฎิบัติธรรม ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง.. และได้คำตอบให้กับหลายคำถามในชีวิต..

เราได้แต่ถามว่า ทำไมคนนั้นเป็นอย่างนี้ คนโน้นเป็นอย่างนั้น ทำไมเขาถึงทำกับเราอย่างนี้ ทำไมเขาเป็นอย่างนี้ ทำไมเขา….
แต่เราไม่เคยถามว่า ทำไมเราถึงคิดกับเขาอย่างนั้น ทำไมเราถึงเป็นอย่างนี้ ทำไมเราถึงทำกับเขาอย่างนั้น ทำไมเรา…

ณ ตอนนี้ เราเห็นเหตุ เห็นที่มาแล้ว.. แต่ใจเรายังดื้อที่ไม่ยอมรับสภาพที่เห็นได้.. ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกฝน.. คงจะมีสักวันที่เราจะพร้อมยอมรับและให้อภัยได้…

สำหรับความสนุกครั้งนั้น มันก็คือความสนุกครั้งนั้น เกิดขึ้น ณ วันนั้น เวลานั้นเท่านั้น การที่เราโหย อยากได้ช่วงเวลานั้นอีก คงเป็นไปไม่ได้ เพราะอดีตก็คืออดีต.. ต่อให้ทำทุกอย่างให้เหมือนกับวันนั้น แต่ช่วงเวลาที่ต่างกัน ก็ให้ผลที่ต่างกัน.. คงไม่มีวันที่จะมีเรื่องราวแบบครั้งนั้นได้อีก..

แต่.. ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่สนุกกับเวลาที่เหลือจากนี้ไปนะ เราก็ยังอยากจะไปเที่ยวกับกลมส้ม เอริธ และอลิศนะ… แต่เราจะไม่ไปเปรียบเทียบกับการเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่ผ่านมาอีกต่อไปแล้ว.. มันเทียบกันไม่ได้หรอก เทียบกันว่าไปครั้งไหนสนุกกว่ากัน.. มันไม่ได้อะไรขึ้นมา.. มีแต่สร้างความทุกข์ให้กันและกันอีก…
ไปกับกลุ่มเพื่อนที่นี่ ก็สนุกแบบหนึ่ง ไปกับเพื่อนสนิทซี้ปึก ก็สนุกกันไปอีกแบบหนึ่ง…
เมื่อไม่เปรียบเทียบกัน ก็จะมีแต่ความสนุก ความประทับใจ มีแต่เรื่องดีๆ เก็บไว้เรื่อยๆ…

เราคงไม่โหยช่วงเวลานั้นอีกแล้วล่ะ.. เพราะมัน.. ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

แต่กับรูปเก่าๆ คลิปวิดีโอ.. ก็คงเปิดดูเรื่อยๆ ให้นึกถึงเรื่องดีๆ ความรู้สึกดีๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีให้กัน..
ก็คงเหมือนดูหนังล่ะมั้ง หลายเรื่องที่เราเปิดดูได้เรื่อยๆ เพื่อความสนุกสนาน แต่.. ไม่เคยอยากที่จะไปอยู่ในเหตุการณ์อย่างในหนังนั้นหรอก… ขอแค่รับรู้อรรถรสก็พอแล้ว… :-)

Tags: ,

2 Responses to “เพราะมัน.. ไม่มีวันอยู่แล้ว…”

  1. Tone Says:

    Ah yes. The Tahoe Trip.

    Even though i got injured, I still have some good memories from it. And if I wasn’t injured, I would never realized how lucky I was to have friends.

    I think the Hawaii trip was very fun as well.

  2. กี้ Says:

    โอ้วววววว

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: