« »

มองคนแต่ภายนอก

by nuch

ไม่กี่วันก่อน ขึ้นรถเมล์แบบรถราง ไปบ้านเพื่อน พร้อมด้วยกระเป๋าใบใหญ่ขนาด carry-on ….

ความที่รถวันนั้นคนค่อนข้างแน่น  เราก็เลยไปขึ้นตู้สุดท้าย แล้วก็มีแม่กับลูกสาวชาวเอเชียคู่หนึ่งขึ้นตามมา  แม่ลูกคู่นี้สะพายเป้ไว้ข้างหลัง  ซึ่งข้างหลังเขา ก็มีกลุ่มเด็กวัยรุ่น หน้าตาเหมือนเด็กเม็กซิกัน กับเด็กผิวดำ แต่งตัวฮิปฮอป ท่าทางเหมือนพวกเด็กแกงค์ …

คงเป็นกฎสากลของรถเมล์ทั่วโลกล่ะมั้งว่า ที่ว่างข้างหลังจะต้องเป็นที่ยืน ที่นั่งของพวกเด็กแกงค์ และทำให้บริเวณนั้นจะโล่งกว่าส่วนอื่นๆ ของรถ…

ช่วงที่ยืนอยู่ในรถ..  ก็มีผู้หญิงอเมริกันวัยกลางคน ที่นั่งอยู่เยื้องๆ ข้างซ้ายเรา… เขาพยายามจะเรียกคู่แม่ลูกนั้น แต่ทั้งคุณแม่ทั้งคุณลูก ก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะหันไปมอง…

ผู้หญิงอเมริกันคนนั้น ก็หันมาที่เรา แล้วก็ถามว่า “Do you speak English?”

พอเราตอบรับไป เขาก็บอกว่า ให้เราช่วยบอกคู่แม่ลูกหน่อยว่า ให้เขาเอาเป้มาสะพายไว้ข้างหน้า เพราะมันอันตรายที่สะพายไว้ข้างหลังอย่างนั้น…
เราก็หันไปบอกคุณแม่ที่ยืนอยู่ข้างเราทันที.. โดยไม่ทันได้คิดอะไร…  แต่พอดีว่า คุณแม่เขาฟังภาษาอังกฤษไม่ออกหรือไงเนี่ย เขาก็เลยเรียกลูกสาวมาฟังเราพูด..  พอลูกสาวเขาฟังเราจบ เขาก็หันไปมองข้างหลัง แล้วก็เอาเป้สะพายหลัง มาสะพายข้างหน้าทันที แล้วเขาก็บอกแม่เขา   แม่เขาก็เลยหันมาขอบคุณเรา และผู้หญิงอเมริกันที่เตือนเขา…

เหตุการณ์นี้.. มันคล้ายกับเหตุการณ์บุหรี่ในคอนเสริตนูโวเลยนะ..  ที่เราโดนน้องชายเราด่าซะเละเลย…
ถ้าน้องเราอยู่ด้วย เขาก็คงว่าเราที่เอาตัวไปเสี่ยงกับสถานการณ์แบบนี้…

ณ ตอนนั้น เราไม่กลัว ที่จะโดนพวกนั้นทำร้าย…  ก็อดหวั่นไม่ได้ว่า ถ้าเขาเดินมาข้างหลัง เอามีดเข้ามาจ่อ เราจะทำยังไงดี?
(แอบคิดแวบหนึ่งว่า ถ้าโดนมีดจ่อ จะดันตัวเองให้มีดฝังเนื้อไปเลย..  กะให้มันตกใจ และ มีหลักฐานปักตัวไว้เอาผิด… )

ชีวิตคนเราไม่เหมือนในหนังนะ  เราเองก็ไม่ใช่คนเก่งที่จะหันไปจับบิดข้อมือแล้วเหวี่ยงทุ่มกลางรถเมล์ได้หรอก..  
ณ ตอนนั้นแวบหนึ่งคิดว่า ถ้าโดนแทง..  จะทำยังไงให้เหลือหลักฐานเอาผิดพวกนั้นได้…  
และถ้าลงรถแล้วโดนเดินตามล่ะ… จะทำยังไงดี?  จะไปบ้านเพื่อนด้วย ถ้าเราเดินเข้าบ้านเพื่อนไป แล้วเขาจำบ้านหลังนั้นแล้วอาฆาตล่ะ…
แต่อีกใจหนึ่ง ก็คิดว่า คงไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก  กลุ่มวัยรุ่นแต่งตัวสไตล์นี้ไม่จำเป็นต้องแกงค์เสมอไปนี่  แต่.. เอ ถ้าเขาไม่ใช่เด็กแกงค์จริง สิ่งที่กระทำไปก็เท่ากับดูแคลนเขาหน่อยๆ นะ…  
(ชักรู้สึกผิด)

แต่.. หลังจากนั้นไม่นาน แม่ลูกคู่นั้นก็ลงจากรถเมล์ไป  และที่นั่งข้างหน้าเราก็ว่าง  เราก็เลยนั่ง แล้วเอากระเป๋าเราไว้ใต้ขา จะได้ไม่ไปรบกวนใคร..

สักพักก็มีคู่คุณแม่กับลูกสาวผิวดำขึ้นรถมา โดยที่คุณแม่สะพายเป้ข้างหลัง และเป้ไม่ได้รูดซิปปิด…
คุณผู้หญิงอเมริกันคนเดิม เขาก็สังเกตเห็น..  แล้วเขาก็ทำท่าส่งสัญญาณให้คุณแม่คนนั้น หันมามองที่เขา แล้วเขาก็พูดเบาๆ แต่เราพอจะได้ยินว่า “เป้สะพายหลังคุณไม่ไ้ด้รูดซิป”

คุณแม่คนนั้นก็หันไปดู แล้วก็ดึงเป้ลงมาจะรูดซิป ซึ่งพอดีเป็นจังหวะที่รถเบรคเข้าป้าย คุณแม่ก็เลยเสียศูนย์ไปชนลูกสาว แล้วลูกสาวก็ไปชนกับกลุ่มเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้น… 

แน่นอนว่า ก็มีการขอโทษขอโพยกัน..

แต่ภาพที่เราเห็นคือ..  จังหวะที่ลูกสาวจะล้ม..  เด็กวัยรุ่นในกลุ่มนั้น พยายามจะประคองเขาไม่ให้เขากระแทกไปมากกว่านี้  และพอรถหยุด เขาก็ช่วยพยุงให้ยืนขึ้น ให้ทรงตัวได้..

หลายครั้งที่เรากระทำตัวไม่เหมาะสม เพราะเราตัดสินคนกันแค่ผิวเผิน..  ยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า Stereotype เอย Halo effects เอย…
และ..
หลายครั้ง ที่เ ราไม่ได้รับการปฎิบัติที่ดี จากบุคคลทั่วไป หรือกระทั่งเพื่อนเราด้วยกันเอง ก็เพราะการยึดติด การตัดสินกันที่เปลือกนี่เอง..

เราเคยต่อต้านการคบคนที่เปลือก การคบเพื่อ connection การคบเพื่อผลประโยชน์..   แต่สุดท้าย..  ถ้าเราไม่คบใครที่มีลักษณะคบเพื่อผลประโยชน์เอย คบเพื่อ connection เอย คบกันที่เปลือกเอย..   เราก็จะไม่เหลือใครเลย โดยเฉพาะที่อเมริกานี้..

เราทำได้แค่ว่า เราจะไม่เป็นอย่างนั้น..  แต่หลายครั้งก็รู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ..  
มีเพลงบอกว่า “ตราบใดมีรัก ย่อมมีหวัง”..  
แต่เรารู้สึกว่า “ตราบใดยังรัก ย่อมโดนเอาเปรียบ”

แต่เราไม่สามารถเป็นสิ่งที่เราเกลียดได้..  ไม่อย่างนั้นเราจะเกลียดตัวเองเกินกว่าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้…

เหตุการณ์วันนั้นจบลงที่ว่า…
เ ราลงจากรถเมล์โดยไม่มีใครเดินตาม  วัยรุ่นกลุ่มนั้นไม่ได้ลงรถด้วย และรถก็ออกตัวไปก่อนที่เราจะเดินไปถึงบ้านเพื่อนด้วย (ฉะนั้นเจ้าของบ้านวางใจได้ว่า ไม่มีปัญหาตามมา) 

คนเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกดี..  บทจะผูกพัน ก็ผูกพันกันง๊ายง่าย  บทจะขาดกัน ก็ตัดสิ้นไร้ใยกันได้ง่าย..  ความทรงจำคงเป็นอะไรไร้่ค่า เฉกเช่น cache กับระบบบอทล่ะมั้ง…

Leave a Reply

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: